ช่วงนี้จะหันจะมองไปมุมไหน ก้อดูช่างน่าระอา อ่อนเปลี้ย ละเหี่ยหัวอก ปลงไม่ตก จบไม่ได้ ไปไม่เป็น เห็นไม่จริง ทิ้งให้ตาดำๆ ขยับมองกันปริบๆ จะเอาไงดีหว่า...ประเทศไทย (เฮ้อ...คุกอีกแล้ว) องศาการเมืองเดือดปุดๆ อารมณ์คนยิ่งแย่ซะกว่า คนเดียวทีเดียว หลายคนหลายที ทั้งคนทั้งเคี่ยว จนตอนนี้เหนียวเป็นตังเมแหละ ยุ่งเหยิง แล้วค่ะ ขนาดเพื่อนนะ เมื่อก่อนคุยกันได้ทุกเรื่อง ด่าพ่อล่อแม่ยังหัวเราะกันคิกคักๆ เดี๋ยวนี้ดูข่าวด้วยกันจะพูดความเห็นของตัวเองยังต้องเกรงๆว่าเพื่อนกูมันอยู่ตรงไหน ฟากไหนวะ  เค้าว่าเรื่องบางเรื่องมันก้อเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อน อ่อนยาวจนถึงปัญญาเลยเหมือนกัน นับวันยิ่งอยู่ยาก ถ้ารู้ว่าเกิดมาแล้วยากขนาดนี้ ตอนวิ่งแข่งเข้ารังไข่กูจะไม่แซงใครๆซักตัว คิดแล้วมันน่าน้อยใจเลยกลับมาหากองขยะประจำตัว (อีกครั้ง) ขนมันขึ้นมา รื้อมันขึ้นมา หาอะไรทำฆ่าเวลาก่อนที่จะคิดฆ่าตัวตาย ลองดูมั้ยว่าคราวนี้จะเจออะไรบ้าง

          จดหมาย เมื่อก่อนคงยังไม่แปลกเท่าไหร่ แต่เดี๋ยวนี้บ้านไหนมีจดหมายเก็บไว้นะคะ เพราะจดหมายมีสิ่งที่เทคโนโลยีสมัยใหม่ไม่มี และไม่มีวันจะมีด้วย มีอะไรให้ทำแก้เซ็งแล้วค่ะ จดหมายในมือประมาณสิบกว่าฉบับ แต่น่าแปลกตรงที่เรามองแค่หน้าซองจดหมายกลับรู้ถึงเนื้อหาในจดหมายทั้งหมดทั้งที่ผ่านมาตั้ง..3...4..6..8..9...โหนี่กูแก่แล้วเหรอเนี่ย จดหมายในมือมีอายุสิบกว่าขวบกันแล้ว ทำไมเรายังจำข้อความได้ทั้งที่ยังไม่ได้เปิดอ่านอีกครั้ง ลายมือก้อไม่ได้เห็นบ่อย ทำไมจำหน้าคนเขียนไม่ได้แล้วแต่เราต้องอมยิ้มว่ะ เออ..รู้สึกดีๆขึ้นมานิดๆ พอเปิดแต่ละซองออกอ่าน ลีลาการเขียน การแนะนำตัว การตัดพ้อต่อว่า ทำไมไม่ตอบจดหมาย ทำไมเงียบหายไป ระบายความรู้สึกลึกๆได้อย่างน่าไม่อาย เช๊ย เชย...สำนวนง้องอน ขอความเห็นใจ น้ำเน๊า น้ำเน่า แต่อยู่กับเรามาตั้งสิบกว่าปี ไอ้ตอนเก็บก้อไม่ได้ตั้งใจจะเก็บหรอก แต่ตอนนี้ที่มันมาอยู่ในมืออีกครั้ง ทำไมมันมีอำนาจ มีแรงดึงดูด มีเสน่ห์ให้เราหลงใหล ปล่อยเนื้อปล่อยตัวเข้าไปในยุคที่จดหมายพวกนี้ได้ถูกเราเปิดบริสุทธิ์ครั้งแรก แล้วทำไมถึงรู้สึกเขินๆ อายๆ เหมือนครั้งแรกที่ได้อ่านเลยอ่ะ ทั้งๆที่ความจริงเจ้าของลายมือ อาจมีลูกมีเมีย มีอนาคตที่เราไม่สามารถรับรู้ไำด้ ด้วยสายใยถูกตัดขาดไปแล้วโดยเงื่อนไขแห่งการเวลา การดำรงอยู่ การสืบพันธุ์ การ......อีกสารพัด ทำไมเรารู้สึกเหมือนสิ่งเหล่านี้ใกล้ชิดเราจัง รู้สึกดีจังค่ะ เมื่อรู้ว่าถูกห้อมล้อมด้วยบรรยากาศของความทรงจำเก่าๆ อีกครั้ง (อีกแล้ว)

ย้อนกลับมาดูตัวเราที่นั่งตรงนี้ น่าแปลกตรงที่ว่าการเดินทางข้ามเวลานั้น ไม่ได้ยากเย็นอย่างที่เข้าใจ เพียงแต่ต้องใช้สื่อกลางที่เชื่อมระหว่างทางสองทางเท่านั้นเอง ทุกสิ่งอย่างไม่เคยหายไปไหนสักนิดเค้าแฝงตัวอยู่ตามสมุดบันทึก รูปถ่าย ปากกา ฝาผนัง เหมือนอย่างที่ฉันเจอนั่นคือจดหมายค่ะ       จดหมาย เริ่มมีวิวัฒนาการครั้งแรกเมื่อ...ไหร่ ไม่รู้ค่ะ รู้แต่ว่าฉันได้รับเกียรติให้อยู่ในระบบไหลเวียนเปลี่ยนถ่ายมาแต่เล็กแต่น้อยเลยเชียว ปัจจุบัน ฉันทำงานที่ต้องนั่งอยู่หน้าคอม ตลอดเวลา สิ่งที่คนหน้าคอมต้องสัมผัสรับรู้ นั่นคือ e-mail.com รับ-ส่งกันสะดวกดาย อะไรก้อง่ายไปหมด แค่ช่วงเวลาไม่ถึงปี ฉันมี e-mail.com นับพันฉบัับ แต่ไม่มีฉบับไหนทำให้ฉันรู้สึกเหมือนที่ฉันมีเก็บไว้ที่บ้านสักที อาจจะมียิ้มบ้าง ชอบบ้าง แต่ไม่เคยติดอยู่ในหลืบ ด้วยไม่มีความผูกพันลึกซึ้ง หรือด้วยมันง่าย มันเยอะไปซึ่งก้ออาจจะจริง

        กลับมานั่งคิดต่อที่บ้าน ตามประสาคนชอบคิด บางครั้งอะไรที่มันกว้างไป ง่ายไป สะดวกไป เยอะไป มันก้อไม่ดีเนอะ พวกเรากำลังทำอะไรอยู่ คิดอะไร เป็นอะไร แล้วลืมอะไรในชีวิตไปบ้างเนี่ย เรื่ีองบางเรื่องเราลืมไปแล้วแต่เราเห็นของสิ่งเดียวเรากลับจำเรื่องนั้นๆได้ทั้งความรู้สึก ได้ทั้งรอยยิ้ม น้ำตา เหมือนกลับไปอยู่ในเวลานั้น(อีกครั้ง) อิอิอิอิ

        เพิ่งรู้ว่าเรามีความทรงจำให้คิดถึงเยอะเหมือนกัน คิดกี่ทีก้อมีความสุข เศร้า มีน้ำตา เพราะไม่อยากให้ผ่านช่วงเวลานั้นมา นี่ใช่ มั้ยที่เค้าว่า รักครั้งแรก มันจะฝังใจไม่ลืมในทุกๆอณูของทุกๆความเป็นไปของชีวิต แต่มันก้อช่วยให้เรารู้สึกดีขึ้น ใช่มะ ถึงแม้จะช่วยแก้ปัญหาอะไรไม่ได้

อย่างน้อย...

ก้อทำให้เราหยุดคิดเรื่องวุ่นวายในบ้านในเมือง การแก่งแย่งแข่งขันที่นับวันจะยิ่งทำให้คนไทยยิ่งล้า

                                      ...ได้สักพักนึง                                                      

ข้อความ

การเมือง แบบมึงๆ กูๆ

ฤๅ...คนดีแต่ครั้งกรุงศรี จะหมดสิ้นชาติพลี...ในยุคของเรา

ยังจำกันได้ไหม คำกล่าวที่ว่า อยุธยาไม่สิ้นคนดี

ยังจำได้ไหมเพลงชาติไทย มีความหมายว่าอะไร

จำได้รึเปล่า  เราไปยืนโบกธงเหลืองหน้าพระที่นั่งอนันตสมาคมทำไม

จำได้ไหมครูบาอาจารย์สอนว่าใคร คือศูนย์รวมใจของไทยทั้งชาติ

ลืมแล้วหรือยังว่าเราป่าวประกาศไปแล้วทั่วโลกว่าใครที่เราจักเทิดทูนบูชาเหนือกว่าสิ่งใดๆในดินแดนนี้

IN MY HEART

 

               ไม่ได้ต้องการให้ตัวอักษรในบทความนี้เป็นฉนวนหรือเหตุขัดข้องหมองใจใครต่อใคร และเป็นความชอบธรรมของตัวอักษรที่ชื่อว่าภาษาไทย ว่าเค้าอยากจะไปจับกลุ่มไหนกับใครทั้ง44ตัว เค้ามีชีวิต และมีความคิดค่ะ เพราะฉะนั้นอย่าเอาอารมณ์ที่ใช้ผิดๆจนติดเป็นสันดานมาตัดสินบทความว่าเป็นไปในแนวทางใด เพื่อให้มันเกิดเรื่อง ที่เป็นอยู่ณ เวลานี้ก็เลวชาติพอแล้ว...

ที่ต้องใช้ข้อความเผ็ดร้อน คำพูดเยี่ยงคนไม่มีวุฒิม.3 เพราะเชื่อว่าคนเรามีอิสระทางความคิด จะตีความแบบไหนก็ได้ซึ่งเป็นสิ่งที่ข้าน้อยไม่ต้องการ ข้าน้อยก็แค่คนๆหนึ่งที่ได้รับรู้ข้อมูลที่สื่อแสดงออกมา จากปากคำของคนรอบกาย จากขี้เลี่อยที่ปลิวว่อนอยู่ในหัวก็เลยอยากระบายแค่นั้นเองจริงๆ ไม่ได้อยากมีเรื่องกับใคร ย้ำนะ แต่ให้ยอมมั้ย...ไม่ยอม

เป็นอันรู้กันถึงเรื่องเดิมๆ ซ้ำซาก ม็อบโน่น นี่ นั่น เขาพระวิหาร น้ำมัน ทั้ง91 95 G7 G8 ที่ไม่รู้ว่ามันรหัสอะไรนักหนา นายกคนนั้นไม่ดี ไอ้นี่เลว ไอ้นี่โกง ไอ้นั่นแอบอ้าง  ไอ้นู่นอยู่เบื้องหลัง ไอ้เชี่ย ไอ้สาด ไอ้หน้าส้งติง ไอ้ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ....สารพัด

ถามว่าเป็นอะไรกันนักหนา  มึงเก่งจัง รู้เรื่องรู้ทันเขาไปซะหมดทุกอย่าง อะไรๆก็ไม่ถูกต้อง ... ไม่รู้ว่า ไม่ถูกต้องหรือไม่ถูกใจ

ถามอีกที่ว่าใครที่เป็นนายกแล้วดี คำตอบคือคนที่ยังไม่ได้เป็น....เพราะเค้าคือเหตุผล คือฟางเปื่อยๆเส้นสุดท้ายที่ทำให้พวกกบเลือกนายทั้งหลายใช้เป็นข้ออ้างในการขับไล่คนเก่า  พอได้ตำแหน่งผิดกลิ่นกันเองนิดเดียว เอาอีกล่ะ มึงเลวๆ ออกไปๆ เป็นวงจรทุเรศ...นี่แสดงว่านักการเมืองไทยทำงานกันอย่างเร่งรีบมาก ถึงมีเวลามานั่งขุ้ยเขี่ย จกจ้วงล้วงควักประวัติ พงศาวดารของคนอื่น ม่า..ง..แทนที่จะเอาเวลาไปทำอย่างอื่นให้ชาติพัฒนา หรือประชาธิปัตย์ก็ยังดีว่ะ ..

ประเด็นหลักของปัญหานี้ก็คือ    การหลงประเด็น เช่น นายกไปจีน ไปชิมทุเรียน ชิมมังคุด เฮ้อไปทำอะไรตอนนี้อ่ะ การส่งออก... มันสำคัญก็เข้าใจ แต่มันมีอย่างอื่นที่สำคัญกว่าไม่ใช่เหรอ ? น้ำมันแพง ค่าครองชีพพุ่งสูงขึ้นปรี๊ดๆ! ตาม องศาความร้อนของโลก รัฐบาลดันประกาศจะแก้ร่างรัฐธรรมนูญ..เหรอ ?  เอาใหม่ ๆ ดูแลปากท้องประเทศชาติก่อนหาคนเข้ามาวางตำแหน่งต่างๆให้เต็มสมบูรณ์แบบ ก็แหม ดูหน้ารัฐมนตรีแต่ละกระทรวง เสือ สิงห์ กระทิง แรดดีๆนี่เอง  โบราณว่าดูช้างดูที่หาง ดูนางดูที่แม่เป็นฉันใด เห็นหน้ารัฐบาลก็นึกถึงอนาคต ของชาติฉันนั้น มีอย่างเดียวแค่ เก๋า ...แต่เราก็ต้องยอมรับว่าเขามาจากเสียงข้างมาก นายกมาจากการเลือกตั้ง และเขามีอำนาจแต่งตั้งจริงตามเนื้อผ้าต้องว่าอย่างนั้น นั่นคือสิ่งที่ต้องดูกันต่อไป แต่ยังไม่ทันได้ดู

กลุ่มผู้เรียกร้องสิทธิ เสรีภาพ ต้องการความเป็นประชาธิปไตย เลือดมันเข้มข้นนัก อยู่ดูไม่ได้ มันรักชาติ มันรักคนไทย มันรักความยุติธรรม มันรักทุกอย่าง แต่มันรักตัวมันเองมากกว่า  ไม่ได้จะเข้าข้างรัฐบาล แล้วด่าพันธมิตร แต่...พันธมิตรก็ไม่แฟร์เหมือนกัน

ลองสืบสาว ล้วงลึกกันไปแต่ละคน ไม่ได้ดีเลวไปกว่าคนที่อยากจะไล่หรอก พอๆกัน นี่ก็อีกนึง เก๋า...

ใครซวย ? กูนี่ไง กู กับบรรดากูๆทั้งหลายที่ต้องทำงาน เลี้ยงปากเลี้ยงท้อง ส่งเสียพ่อแม่ ลูกหลาน กิจการงานสร้าง ครอบครัว อนาคต ของกู ที่โดนผลกระทบจากพวกมึงๆ อย่างจังๆด้วย ทะเลาะเหมือนเด็กเล่นขายของไม่รู้จักโต ไม่รู้กาลเทศะ ว่าอะไรควรทำตอนไหน ยังไง พัธมิตรค่ะ คุณบอกว่าคุณทำเพื่อประชาธิปไตย เพื่อคนไทยทุกคน พูดแบบหยาบๆมึงเป็นอะไรกับกูเหรอ ถึงห่วงพวกกูจัง แล้วมึงห่วงกูทำไมถึงทำกูเดือดร้อน เมื่อก่อนตอนมึงไม่ห่วง ไม่หวังดีกับกูทำไมกูรู้สึกดีจัง

อย่านะ ใครที่อยู่ฝ่ายพันธมิตร ถ้าอ่านแล้วอย่าเพิ่งมีอาการ เพราะอะไร ที่ว่าคุณไม่แฟร์ พวกคุณอยากทำอะไร ทำได้ อยากพูดอะไร พูดได้ อยากด่าอะไร ด่าได้  แล้วมึงทำ ได้กูทำไม่ได้เหรอ ขออนุญาตยกตัวอย่างที่ดาราผิดใจกันระหว่างคุณตั๊ว กับ คุณหนุ่ม ดิฉันฟังอย่างเป็นกลางนะ คุณหนุ่มกล่าวพาดพิงว่าดาราที่มาประท้วงอยากทำให้ในหลวงทรงนอนไม่หลับหรือไง จากนั้นออกสื่อไปได้สักพัก คุณตั๋ว ของขึ้น หงุดหงิด ฟึดฟัด คำพูดคำจาช่างได้อารมณ์รักชาติอย่างยิ่ง ถ้าทำแล้วระคายเคือง เอาเค้าไปประหารเลย เสียงเฮลั่นสนั่นไป เท่านั้นยังไม่พอมีแขวะกันต่อถึงนิสัยส่วนเลวของคุณหนุ่ม  อันนี้ไม่เท่าไหร่ แต่ประโยคที่บอกว่าคุณจบจากสถาปัตย์ จุฬาฯ  ไม่ใช่......ถึงตอนนี้คุณตั๋วเงียบไป พร้อมกับเสียงผู้ร่วมชุมนุมว่า ...ราม..... แล้วก้อเฮกันลั่น สะใจซะ.....

คือ....ถ้าจะว่าอย่างนี้ ด่าพ่อเขาเลยดีกว่าค่ะ เพราะอะไร เพราะคุณตั๋วเปิดประเด็นชั่วๆระหว่างสถาบันโดยไม่รู้ตัวหรือเปล่าคะ ทำไมง่ะ ถ้าฉันจบราม ฉันก็ศิษย์รามคนนึง พูดอย่างงี้หมายความว่าไง เอาซะดีมั้ย แล้วถามหน่อยคนที่มาชุมนุมเนี่ยไม่มีเด็กรามเหรอ

อย่าลืมไปว่าครั้งนึง แกนนำของคุณคนนึงเคยสำเร็จในเส้นทางสายปฏิวัติ เพราะเด็กรามนะ และที่สำคัญโคตรๆ มึงมาชุมนุมกันเนี่ย ปิดถนนหนทาง ปิดกระทั่งโรงเรียน เข้าข่ายก่อกวนความไม่สงบ  การจราจรก็ชั่วพออยู่แล้วมึงซ้ำลงไปอีก น้ำมัน ของกิน ของใช้ รายรับ รายจ่าย ปิดหู ตาโผล่ ปิดตา หูผึ่ง ดึงหน้า หลัง ไม่เท่ากัน เอ้า! วันนี้ลูกไม่ไปโรงเรียนเหรอ หยุดค่ะ เขาชุมนุมกันหน้าโรงเรียน ไม่อยากไป กลัว...

คุณเคยรู้ซึ้งถึงปัญหาเหล่านี้บ้างมั้ย ฉันเชื่อว่ามีหลายคนที่ไม่เห็นด้วย แต่ เอาเหอะเขาทำเพื่อประเทศชาติ ประชาธิปไตย เดี๋ยวอะไรๆก็ดีขึ้น นี่คือสิ่งที่คนไทยที่ยังสามารถนิ่งเฉยอยู่ได้ คิด!  แต่ทำไมเหรอคะ คนที่มีความคิดเห็นไม่ตรงกับคุณ ทำไมคุณใช้อำนาจในการมีพวกพ้องมากกว่าตัดสิน คนที่ไม่เห็นด้วยกลายเป็นว่าไม่รู้จริงอย่าเสือกพูด แล้วไอ้เรื่องที่มึงพูด มึงรู้จริงแค่ไหน

กูไม่เห็นด้วยกับมึง กูผิดเหรอ อ้าว!กูก็มีความคิดของกูเองนะ เพียงแต่กูไม่มีกำลังคนคอยสนับสนุน เพราะเค้าต้องทำมาหากินไม่มีเวลามาส่งเสียงโห่ร้องให้กู กูผิดเหรอ ถ้าความเห็นที่ออกไปไม่ตรงใจมึง กลายเป็นกูผิด แล้วมึงแตกต่างกว่ารัฐบาลที่มึงต้องการขับไล่ตรงไหน มึงเลือกที่จะฟังเสียงของประชาชนที่เห็นด้วยกับมึง โดยมองข้ามเสียงของผู้ไม่เห็นด้วย แล้วเรียกว่าพลังแห่งการเรียกร้องประชาธิปไตย มึงชั่วน้อยกว่ารัฐบาลตรงไหน คนที่ไม่เห็นด้วยคือกลุ่มคนที่รัฐบาลจ้างมาทำลายการชุมนุม ซึ่งมึงก็จ้างอาซิ้ม อาม่า ลูกเด็ก เล็กแดงมานั่งตาลอยคอยหาประชาธิปไตย มึงเลวน้อยกว่ารัฐบาลตรงไหน

     วกเข้ามาถึงรัฐบาล ตอนนี้ก็เละเทะไม่มีอะไรเป็นแก่นสารให้ยึด สมแล้วที่ถูกต่อต้าน งานนี้ประชาชนตาดำๆทั้งนั้นที่รับกรรมค่ะ

ตั้งแต่อดีตบรรดานักการเมืองในแวดวงนี้เราๆท่านๆต่างก็รู้ใส้รู้พุง ไม่ว่าจะเป็นใคร การขุดคุ้ยประวัติชาติพงษ์วงศาไม่ได้ทำให้เรากระเตื้องอะไรขึ้นมาหรอก เพราะเราเสพย์ข่าวเป็นยาเสพติดทุกวัน และหลายๆประโยคเด็ดๆที่ผู้เฒ่าผู้แก่รุ่นพ่อรุ่นแม่เราเคยได้ยินมาและเล่าสู่เราฟังก็ทำให้เรารู้สึกว่าคน ยังไงเขาก็เป็นคน จะตีแผ่ออกตัวแค่ไหนสุดท้ายก็วกกลับมาที่จุดเริ่มต้นเดิมๆ

เอาขำขำ นายกซึ่งตอนนั้นเป็นผู้ว่ากทม. ทำรายการเกี่ยวกับอาหาร และใช้เอกลักษณ์ประจำตัวของท่าน คือ ชิมไปบ่นไป เราก็ดูผ่านหูผ่านตาเรื่อยๆ ไม่มีอะไร พอท่านเป็นนายก โอ้ย...มาทำอะไรที่นี่ ไม่มีคุณสมบัติ ปากมาก ปากจัดหยั่งงี้ จะบริหารประเทศได้ยังไง กลับไปหา แ D ก อย่างเดิมเหอะ เสียหายบ้านเมืองหมด แต่พอรับตำแหน่งปั๊บสื่อต่างๆกล้ามั้ย! เอาสิ ลองสิ ขนาดนักการเมืองท่านนึงที่เคยตราหน้ากันไว้ นักข่าวยังถ่ายภาพที่กำลังยกมือไหว้ ทักทายแบบสนิทสนม คนไทยอาจจะรู้สึกชิงชัง แต่เราไม่รู้ว่าไอ้ที่มาด่าทอกันหน้าสื่อ ลับหลังเขาพูดจากันอย่างไร

ท่านผู้นำพันธมิตร คุณออกตัวมากมายว่าเป็นคนไทย ทำเพื่อเมืองไทย บ้านเกิดแผ่นดินนอน แต่ใส่เสื้ออะไร เขียนอะไร ลูกเจ๊ก ลูกจีนอะไร รักชาติอะไร มีหลายกระแสวิพากษ์ว่าคุณก็ไม่ใช่ย่อย คุณก็คือหนึ่งในหลายๆกลไกที่มีนอกมีในกับคนทีคุณต่อต้าน แต่ด้วยความโลภ และใฝ่สูงเกินกบาลทำให้เกิดปัญหาการเงิน ขอร้องให้เพื่อนเก่าที่คุ้นเคยช่วยเหลือ พอเขาปฏิเสธมึงตั้งตัวเป็นฝ่ายตรงข้ามทันทีเลือดรักชาติมันวิ่งพล่านเมื่อรู้ตัวว่าถูกฟ้องล้มละลาย ล้มมันให้ได้เพื่อที่กูจะได้ประวิงเวลาไว้ก่อนแค่กูขอให้เปลี่ยนนั่นนิดนี่หน่อยกูจะได้รอดจากบุคคลล้มละลาย มึงไม่ทำงั้นอย่าอยู่เลย ใครเป็นคนพามึงมากูจะให้มาพากลับไป ... ตรงไหนที่มันทำเพื่อบ้านเมืองเหรอ

มักจะมีคำที่ได้ยินบ่อยๆเวลาเราไม่เห็นด้วยกับพันธมิตรคือ ไอ้พวกไม่มีความคิด โง่ หลงกลไอ้หน้าเหลี่ยม ไอ้ขายชาติ มันเลวขนาดนั้นยังสนับสนุนอยู่ได้ ให้เค้าสนตะพายอยู่ได้ ควายเอ๊ย!!!

และที่เราได้ยินบ่อยๆไม่แพ้กัน ไอ้ลูกเจ๊กสันดานหมา กู้ชาติ กู้ชาติ มึงเป็นใครใหญ่มาจากไหน  มึงกู้เงินเค้ายังไม่มีปัญญาหามาจ่ายจะยังเสือกมากู้ชาติให้มันวายวอดเหมือนพวกมึงอีกเหรอไอ้สันดาน...

สุดท้ายไม่มีอะไรคืบหน้า เพราะทุกคนทำเพื่อตัวเองทั้งหมด อำนาจ บารมี เปลี่ยนมือ สถานการณ์ก็เปลี่ยน แล้วเลยไปถึงคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย

จริงๆแล้วถ้าสืบสาวราวเรื่องกันจริงๆ รัฐบาลกับพันธมิตรเค้าเป็นเพื่อนกินเพื่อนตายกันนะคะ ทุกคนรู้เช่นเห็นชาติกันหมดและพวกเขาเป็นพวกเดียวกัน เพียงแค่มีเหตุขัดข้องหมองใจเพราะความเห็นแก่ได้ไม่เข้าใครออกใครทำให้ผิดใจกัน จึงจำเป็นต้องมีพลังขับเคลื่อนของประชาชนมาเป็นตัวพลิกสถานการณ์ว่าฝ่ายใดผิดหรือถูก เพราะพวกนี้มันถือว่าพวกข้างมากคือฝ่ายชนะ เป็นประชาธิปไตย แต่คุณว่าเค้าจะฉุกคิดมั้ยว่าคนแค่ไม่กี่หมื่นคน ถึงรีเปล่า ? บอกว่าตัวเองแสดงความเป็นมติเอกฉันท์ เรียกร้องประชาธิปไตยได้อย่างถูกต้องเพราะเป็นเสียงข้างมาก มากเหรอ? ประชากรไทย 60ล้านคน อาศัยในกรุงเทพคงจะหลักล้านแล้วล่ะ

แต่อยู่ในวงจรที่ออกสื่อคือหลักหมื่น แค่นั้นเองแต่คุณกลับใช้ยึดเป็นที่ตั้ง คิดบ้างมั้ยว่าบางส่วนที่ไม่มาคือไม่เห็นด้วยมีเท่าไหร่ นั่นคือส่วนต่างในระบอบหรือเปล่า แล้วคุณหลับหูหลับตาลืมส่วนนี้ไปซะอย่างนั้น

 

มึงตั้งใจลืมกูเห็นๆยังมีหน้ามาว่าเป็นประชาธิปไตย 

   

ข้อความ

มุมมอง ของกลอน อีกมุมนึง (เชื่อเหลือเกินว่า ถ้าเราอยากแต่งกลอนมันไม่จำเป็นต้องอกหัก แอบรัก หรือถูกแย

กลอนทั้งหมดที่กำลังจะผ่านสู่สายตา ท่าน ข้าน้อยอยากให้ท่านๆเชื่อ ถึงแม้จะไม่น่าเชื่อก้อเหอะนะ สักนิดก้อยังดี  ว่าทั้งหมดทั้งสิ้นนี้เกิดจากความเจริญของสมองซีกซ้ายผสมซีลีบรัมและเยื่อบุสมอง ซีกขวาของข้าน้อย ถูกปฏิกิริยาฟิวชั่น ระเบิดดัง โพล๊ะ! จึงได้ผลงานที่ภูมิใจมั่ง อับอายมั่ง แล้วแต่ระดับรอยหยักในสมองของท่านผู้อ่านแล้วกันเน๊าะ...

อย่าบอกว่าฉันดื้อดึงจะไป

แล้วทิ้งเธอให้ทนเสียใจ...กับรักนี้   

เพิ่งรู้ว่ารักฉันมาก...มากขึ้นทุกที

ก็ตอนที่ฉันจะลี้...หนีไปไกลๆ

หากคนทั้งโลกหูหนวกตาบอด

เธออาจจะถูกตลอด ทำไงก็ได้

แต่...คนอื่นเค้าก็ไม่ได้ โง่...เหมือน...ตัวอะไร

ที่เธอจะสวมเขาเมื่อไหร่ก็ได้...ตามใจต้องการ

ทำไมต้องมาประชดประชัน

พูดกระแทกแดกดัน เหลือเกินนะนี่

ผิดอะไร  บอกซิ .. พูดมาดีๆ

อย่าเล่นใบ้คำอย่างนี้   มันขัดใจ

พูดได้ก็พูด...พูดมาซักที

ถ้าฉันทำอย่างนี้ เธอจะชอบมั้ย

โตๆซะมั่ง รู้บ้าง อะไรเป็นอะไร

ฉันอยากได้แฟน...ไม่ใช่ลูกชาย...จะได้ไม่โต                   

  ขอโทษนะ...ทำได้แค่นี้

ให้รักเธอมากกว่านี้...คงไม่ได้

จะให้สัญญาว่า...จะไม่มีใคร

หรือให้อะไรอีกมากมาย...คงพอที

นี่คือขีดจำกัดของคนอย่างฉัน

ความอดทนอดกลั้นฉันมีแค่นี้

ที่รักเธอ...ฉันก็รัก...ด้วยรักที่มี

แต่ถ้ายังอยากได้มากกว่านี้...ฉันมี...ไม่...พอ...

ถึงฉันเป็นคนหลายใจ

แต่ก็ไม่เคยเห็นใครเป็นของเล่น

ถึงฉันจะเหมือนเจ้าแม่ "หน้าเป็น"

ก็ไม่ได้ทะลึ่งทะเล้น เกินหน้าใคร

ไอ้เหตุผล ต่างๆนานา

ที่เธอสรรหามา...แค่นี้ใช่มั้ย

ถ้าพูดเสร็จแล้ว...จะไปก็รีบไป

หากว่านั่น...คือการเปิดทางใหม่....ก็...ไม่...ว่า...กัน

จะเอายังไงกันนะ เธอนี่

จีบหรือไม่จีบก็บอกสิ   เดี๋ยวฉันบ้า

เดาใจไม่ถูก พ่อคนร้อยเล่ห์  มารยา

เดี๋ยวก็มาเสนอหน้า...ให้คิดไปไกล

พอฉันเตรียมใจ  พร้อมจะคิด

เธอก็ดัดจริต   หายหัวไปไหน

พอเริ่มปลงตก  เธอก็พกเอาใจมาให้

ตกลงจะเอายังไง ตามไม่ทัน.....

ถ้าอยากจะไป...อย่าลีลา

สร้างฉากบังตา...อย่างงั้น อย่างนี้

ขอโทษนะ...ไม่ห้ามหรอก...ออกจะดี

รอตั้งนาน  เอาล่ะทีนี้  คงสมใจ

อ๊ะ...อ๊ะ...อย่าหันมา

จะไปก็ไปเหอะน่ะ...ชักช้าอยู่ได้

จะนับ 1 หากถึงสิบ แล้วยังไม่ไป

ขอบอกไว้ก่อนว่า...มีตาย...ไม่-เชื่อ-คอย-ดู

ไม่ต้องแกล้งลืมฉันก็ได้

เพราะฉันไม่ได้คิดจะหักหลังใคร  ให้เสียหน้า

อ๋อ...หรือกลัวแฟนใหม่ เห็นเต็มตา

ว่า"ฉัน"ที่ยืนอยู่ข้างหน้า เคยเป็น"ใคร"

ไม่ต้องตกอกตกใจขนาดนั้นหรอก

ฉันคิดจะไปบอกเค้าซะที่ไหน

ขอเก็บไว้ชื่นชมคนเดียวดีกว่า...ฮ่า..ฮ่า...สบายใจ

ก็เคยทำคน เกือบหัวใจวาย  มาแล้วครั้งนึง

 

ห่างหายไปนานมาก ไม่ค่อยมีเวลาค่ะ (อีกคำแก้ตัว ของคนขี้เกียจ ) อิอิ...

จริงๆแล้วอยากระบายอะไรตั้งเยอะแยะ แต่ท้องผูกอ่ะ เอ้ย!ไม่ใช่ ความจริงการระบายออกมาบ้างมันก้อดีนะ แต่บางครั้งอะไรที่มันมากไปก้อไม่ดีเหมือนกัน ดูเหมือนอีนี่โรคจิตรึเปล่า หรือไม่ก้อดูไม่คนที่ไม่มีความอดทนเอาซะเลย ก้อเลยลองอดทนดู ลองคิดในแง่กลับกันดู เผื่อจะดีขึ้น ลอง..ลอง...ลอง... ลอง ม่าง....ทุกอย่างแล้ว ไม่มีส้น...ตึก อะไรดีขึ้น กูบ้าเปล่าเนี่ย พ่อ แม่กูก้อไมใช่ ญาติพี่น้องก้อไม่ใช่ กูยอมจนเกินไปล่ะ จนดูถูกตัวเองว่าขี้ขลาดล่ะ เป็นบ้าล่ะ ตอนนี้บอกได้เลยว่าพอล่ะ โคตรไร้สาระเลย กูทำงานมาได้ตั้งขนาดไหน กูพยายามแค่ไหน คงไม่ต้องบอกว่ากูเป็นใคร เพราะกูก้อไม่เคยลืมกำพืดตัวเอง พ่อเป็นผู้รับเหมา แม่เป็นคนทำอาหาร ครอบครัวแตกแยก ขาดความอบอุ่น ชีวิต .... ช่างบัดซบสิ้นดี แต่ไม่หนักหัวใคร

กูทำงานด้วยความตั้งใจ เต็มที่ เต็มความสามารถ เต็มพลังสติปัญญาที่พ่อแม่สั่งสอนมา ครูบาอาจารย์ให้ความรู้มา แต่ก้อไม่เคยบอกใครว่าทุ่มเทแค่ไหน

ทุ่มเทเป็นอันดับที่เท่าไหร่ เพราะถือว่าทำดีที่สุดแล้ว กล้าพูด กล้ารับผิดชอบถ้าจะตัดสินใจ ฉะนั้นกูไม่เคยกลัว ว่าจะตกกระป๋อง ตกงาน ตกต่ำ ตกกะไดพลอยโจน ตกอับ ตกที่นั่งลำบาก ตก ตก ตก เออ...เหนื่อย เพราะเราโตแล้ว เป็นผู้ใหญ่แล้ว เรื่องชีวิตไม่ใช่เรื่องยากที่จะทำความเข้าใจถ้า ไม่เห็นแก่ตัวมองทุกอย่างผ่านตัวมึงคนเดียว ไม่คิดบ้างว่าถ้ามึงเป็นกูมึงจะทำยังไง แต่ก็ไม่มีสิทธิ์ตัดสินด้วยว่าคนอื่นเค้าเป็นคนยังไง กูทำงานมีที่มาที่ไป มีเหตุมีผล

ที่ผ่านมาเจอคนนั้น คนนี้เยอะแยะ เรียนรู้สภาพนิสัย ใจคอ ลงไปถึงกมลสันดานว่าดี เลว เชี่ยขนาดไหน เล่ห์เลี่ยม คดโกง ความคิด ลูกล่อลูกชน

เจอมาทั้งนั้น เจอเต็มๆถึงขนาดยืนหัวโด่ หน้าคุก หน้าตะรางมาแล้ว หายใจรดลูกกรงแล้ว แต่ก้อรอดมาได้ เพราะความคิดที่คิดแล้วไตร่ตรองแล้ว และประสบการณ์ที่ผ่านมา สอนให้รู้ว่า วันนี้กูรอดแน่ นั่นแหล่ะที่มาของความมั่นใจ ความกล้าชนปัญหา ความซื่อสัตย์ในหน้าที่การงาน ใช้มาตลอด

ไม่ใช่การหาพวก มีเส้น มีสาย เก๋า ใช้อำนาจ เก่งเหลือเกินพวกมึงน่ะ สุดท้าย เหมือนหมาทุกคน เห็นมากับตา เจอมาจังๆ ตอนมีอำนาจ มีตำแหน่งอะไรก้อหอมหวานเพราะผลประโยชน์ หารู้ไม่ว่า ไอ้พวกที่ประจบสอพลอน่ะ มันฉลาดกว่าอีก มันได้ยิ่งกว่า มันเลวยิ่งกว่า เหลี่ยมเยอะนะมึง

แต่ก้อนั่นแหล่ะการไม่มีเลย มันก้ออยู่ไม่ได้อีกแหล่ะ เพราะมีไอ้พวกที่คิดการณ์ใหญ่โดยที่ไม่รู้จักตักน้ำใส่กระโหลก ชะโงกดูเงาหัวตัวเอง คอยประจบอยู่

สุดท้ายก้อ วนกลับมาเจอเรื่องเดิมๆ ถ้าเราเครียด แนะนำให้ไปตายซะ เพราะหนียังไงก้อหนีไม่พ้นหรอก ตามสถิติไม่ใช่แค่ผู้ชายมีจำนวนน้อยกว่าผู้หญิงนะคะ คนดีเนี่ย มันก้อเหลือน้อยกว่าคนทรามที่เพิ่มจำนวนขึ้นทุกวันเช่นกัน

 อ่านมานาน น่าสงสัยเนอะ อีนี่หน้าตาก้อไม่ทุเรศ อัปลักษณ์ ทำไมพูดจาระยำ อัปรีย์ได้ขนาดนี้ จริงๆเนี่ยอยากบอกเลยว่าไม่ใช่คนเลวทรามต่ำช้านะคะ รู้กาละเทศะ รู้ว่าควรพูดยังไงกับใคร แบบไหน จนบางคนหาว่าปากหวานก้นเปรี้ยว ไม่ก้อหน้ากับใจไม่ตรงกัน ปากอย่างใจอย่าง

หืม...จะบอกตรงๆเลยว่าถ้ากูเป็นคนอย่างที่มึงว่านะ กูจะไม่เครียดเลยกับสันดานต่างๆที่แสดงกันออกมาน่ะ เพราะกูถือว่ากูก้อเลวเหมือนกัน ปั้นหน้า สร้างภาพเหมือนกัน และมั่นใจด้วยว่ากูพูดอะไรออกไป เพราะตำแหน่งกูนอกจากเป็นกรรมการบริษัท อีกที่กูยังเป็นถึงผู้จัดการทั่วไป ดูแลคนเกือบสี่สิบคน อายุ 18 - 75 ทั้งนั้น การที่พูดจาสับปลับ กลับกลอก จำคำที่ตัวเองพูดไม่ได้ เป็นเรื่องเลวทรามต่ำช้าสำหรับหน้าที่การงานกูมาก ที่สำคัญคนใต้ความดูแลของเราจะรู้สึกยังอยากเคารพเราอยู่มั้ย หากเราประพฤติตัวอย่างนั้น ทำไมมึงไม่คิดบ้าง อีกอย่างถ้ากูอย่างที่มึงว่าก้อดีแล้ว เพราะถ้ากูคิดอะไรก้อพูดออกมา มันก้อจะเป็นอย่างนี้ไง เสียหมาทั้งสองฝ่าย ไม่เห็นมีใครได้ดีเลย

ต่อไปจะไม่มีอีกแล้ว ไม่ทนแล้ว เหลืออดขึ้นมาจริงๆก้อตีกันให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย จะได้สิ้นเรื่อง ความอดทนกูหมดแล้วล่ะ แล้วกูก้อเป็นคนมีการศึกษามากพอที่จะรู้ว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่ปัจเจกชนทั่วไปเค้าทำกัน แต่อย่าลืมว่า...ความสุภาพ อ่อนน้อมถ่อมตน การให้เกียรติ เป็นสิ่งที่คนที่คู่ควรเท่านั้น ควรจะได้รับซึ่งแน่นอนว่า ... ไม่ใช่ มึง

             ในลังเก่าๆที่ม่ามี้ แด๊ดดี๊ ของเรายังกรุณาเหลือเกินที่ไม่โยนมันทิ้งไปซะ  หรือพวกโลภมากอย่างข้าน้อย ที่มีอะไรๆก็ชอบเก็บ เก็บหมด เก็บจริงๆ เก็บทุกอย่าง ไม่รู้จะเก็บ ม่า.....ง อะไรนักหนา จนบรรดาญาติพี่น้องของข้าน้อยลงความเห็นเป็นมติเอกฉันท์ว่า...ขยะ !      ......     โค ตะ ระ โหดร้ายเลย ทำไมไม่เข้าใจข้าน้อยเสียเลย ไม่ใช่ว่าไม่อยากทิ้ง เออ..แต่ก็ไม่อยากทิ้งจริงๆนั่นแหละ     แต่ แหม...ของมันไม่ได้เสียหาย ไม่ได้ผุพังนี่หว่า.......ใช่ม้า......! ด้วยความคิดนี้เป็นปฐมเมื่อล่วงเวลาไปยาวยิ่งแล้ว ย้อนกลับมาดูลังเก่าๆ ของตัวเอง ที่ตอนนี้สภาพมันแบบว่า...โห...ขยะจริงๆด้วยว่ะ เออพวกผู้ใหญ่นี่ก็มองการณ์ไกลเนอะ รู้ด้วยว่าวันนึงมันต้องมีอนาคตเช่นนี้ก็เลยเกิดเหตุการณ์รื้อค่ะ รื้อฟื้น ด้วยหวังว่า อันไหนไม่ค่อยได้ใช้ก็ทิ้งๆไปเหอะว้า...(ทั้งที่ ที่ผ่านมากู๊...ก็ไม่เคยใช้ )

สิ่งที่เจอ....ไม่อยากเชื่อค่ะ ไม่อยากเชื่อจริงๆ

 การ์ดปีใหม่....เท่าที่เหลืออยู่ประมาณสิบใบได้ ความจริงจะบอกว่าปีใหม่ก็คงไม่ได้เพราะมันตั้งแต่ปีที่เรายังใส่กระโปรงจีบรอบสีน้ำเงินอยู่เลย ซักปี2540 ได้มั้ง แต่พอเปิดอ่าน อารมณ์ประมาณว่ามันส่งให้เมื่อต้นปีที่ผ่านมาแน่ๆเลย "............ขอให้แกมีความสุขในปีใหม่นี้นะ ที่สำคัญแกอย่าลืมแต่งกลอน ของ อ.สุดารัตน์ ให้ฉันนะแก............"  นึกได้ค่ะสมัยนั้นข้าน้อยค่อนข้างเก่ง อิ อิ อิ  เรียกว่าหัวหมอดีกว่า รู้งี้เรียนวิทย์-คณิต ซะก็ดี ( เกี่ยวกันไม๊ล่ะเนี่ย )  เข้าเรื่องต่อ อาจารย์ที่สอนวิชาภาษาไทย ให้แต่งกลอนสี่สุภาพหัวข้ออะไรก็ได้ ส่งเป็นคะแนนเก็บแต่เพื่อนๆไม่สามารถค่ะ ข้าน้อยก็เลย....ถูกต้องค่ะ.....แต่งให้เพื่อน...อ๊ะ..ๆ....อย่าคิดว่าเป็นคนดี แต่งแล้วก็เก็บเงินค่ะ บทละ 20 บาทส่ง 2 บท คิด 40 ใครที่คิดว่าแน่ แต่งต่อเองได้ ก็แค่ 20 ไม่ว่ากัน.... รับประกันว่าหัวข้อไม่ซ้ำ อักขระ สัมผัส ตรงเป๊ะ  !!!ตอนแรกก็เหมือนตั้งรัฐบาล มีทั้ง agree และ not agree ค่ะ แต่แหมต้องวัดกันที่ผลงานใช่มะ ปรากฏว่า ประมาณ 7 - 8 คน ที่แต่งให้ เรียกว่าขายให้ดีกว่าเนอะ ได้คะแนน 8 หรือ 9 เต็ม 10 ทุกคนค่ะ อีพวกที่ใช้มันสมองว่ากูแต่งเองได้ ไม่ง้อมึงหรอก ถูกตีกลับมาแก้ใหม่ค่ะ อิ อิแต่ข้าน้อยก็ช่วยนะ ช่วยๆกันไป เพราะอารมณ์ ม.ปลาย อารมณ์เดียวกันหมด คือ รีบๆเรียน มีงานก็รีบๆทำส่ง ให้ทำรายงานก็รีบๆทำ ไม่มีกะจิตกะใจจะมานั่งประณีตศิลป์ให้ดูดีมีชาติตระกูล ด้วยว่าเราจำเป็นต้องหาที่เรียนใหม่ ไหนจะต้องสมัครเอ็นฯ ตอนนั้นใช้ คะแนน GPS. รวมกัน 5 เทอมค่ะและที่เป็นบุญคุณยิ่งยวดคือ ข้าน้อยได้โควต้าที่ราชภัฎสวนสุนันทา สัมภาษณ์อย่างเดียวไม่ต้องสอบ และผ่านด้วย  ( เอาไว้จะเล่าวันสัมภาษณ์ให้ฟังเผื่อเป็นแนวทางให้ท่านๆทั้งหลายที่ต้องเข้าสัมภาษณ์ที่ต่างๆนะคะ รับรอง มันส์...พะยะค่ะ ) ดังนั้น ข้าน้อยจึงมั่นใจได้ว่ามีที่เรียน ชัวร์ และพ่อ แม่ก็ปลื้มปีติกับข้าน้อยมากด้วยพ่อบอกว่า เรียนที่ไหนก็เรียนไป แค่นี้ก็ดีแล้ว เราเป็นคนดี อยู่ที่ไหนก็ดี พ่อไม่เคยน้อยใจด้วยว่าลูกได้เรียนแค่ราชภัฎ ไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัยดังๆเหมือนคนอื่น เข้าเรื่องต่อ เมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าพเจ้าจึงมีเวลาที่จะเกเรมากขึ้น เพราะเกรดเทอมสุดท้ายไม่ได้ใช้แล้ว แต่ไอ้ครั้นจะช่วยเพื่อนอย่างเดียวมันก็หลายคนนะ จะช่วยได้หมดเหรอแล้วครอบครัวก็ขัดสน ดังนั้น ถือว่าเป็นข้อแลกเปลี่ยนดีกว่า หลังๆ ต้องจดวิชาสังคมศึกษา แปลกมั้ยคะ ทำไมวิชาสังคมต้องให้นักเรียนจด จด และก้อ จดเพื่ออะไร อาจารย์อ่านมั้ย....ไม่อ่าน .... การันตีค่ะ เพราะเคยมาแล้ว จดวิชาสังคม แล้วส่งสมุดเก็บคะแนนจิตพิสัยค่ะ  แต่เพื่อนข้าน้อยบางตัว มันไม่จดค่ะพอถึงเวลาส่งไม่มีส่งติด ร. นะคะ ข้าน้อยก้อเลย ม่ะ เล่มล่ะ 300  กูจัดให้ ....ได้เกือบ 15 เล่ม รับประกันจำนวนหน้า ลายมือไม่ซ้ำ ชัวร์ตอนแรกเราก้อเขียนตามข้อมูลเป๊ะ พอเล่มหลังๆจินตนาการเริ่มบรรเจิดค่ะ เอาวะ....ลองดู.....ข้าน้อยลงมือละเลงบทเพลงไม่อาจเปลี่ยนใจ ของ เจมส์ เรืองศักดิ์ทันทีค่ะบางเล่มเพื่อนออกแนวกวนตรีน ก้อเขียนด่ามันซะงั้น...บางเล่มก้อเขียนระบายไร้สาระ เอาดื้อๆนี่แหละ ทุกวันนี้ มันยังไม่รู้เลยอ่ะ ว่าเขียนด่ามัน  ฮาค่ะ....

ประกาศนียบัตร  ประมาณ 3 - 4 ใบ ไม่ได้อวดนะคะแต่มันมีความหลังที่ข้าน้อยเจ็บปวดมาก  ตอนเป็นนักเรียนมัธยม ชอบกิจกรรมค่ะเลยมีโอกาสได้เข้าแข่งขันบ่อยๆ และได้รางวัลเล็กบ้าง ใหญ่บ้าง แต่ได้ทุกเวทีที่เข้าประกวด ที่ภูมิใจมากๆ ก้อคือรางวัลพูดสุนทรพจน์ของพรรคประชาธิปัตย์และรางวัลอันดับสองของประเทศไทยในการประกวดผู้ประกาศข่าว และได้ขึ้นรับรางวัลที่สนามเสือป่าด้วยค่ะ และอื่นๆอีกมากมายที่รับประกันอนาคตได้เลยค่ะว่าสว่างไสวแน่นอนแต่บ้านที่อาศัยดีๆ อยู่ดีๆ กลับโดนไฟไหม้เอาซะอย่างนั้น หมดค่ะ หมดจริงๆ หมดตัว เหลือแค่เสื้อผ้าที่ใส่ กับชีวิตที่อยู่มาได้แค่นั้นจริงๆ

ปากกา หลายด้ามอยู่ค่ะ ตอนที่เก็บครั้งแรกมันยังใช้ได้อยู่เลยค่ะ แต่ด้วยความที่ว่า....งก เลยเก็บไว้หวังว่าเดี๋ยวเอาออกมาใช้ แล้วก้อลืมค่ะ พอมาดูอีกทีใช้ไม่ได้แล้วค่ะ   นี่แหล่ะ งกนักไม่ให้คนอื่นใช้ สุดท้ายตัวเองก็ไม่ได้ใช้เอง...สม 

รายงาน  ตั้งแต่สมัยพระเจ้าเหา ลองเปิดดู งงค่ะ อ้าว กูเคยทำรายงานเรื่องนี้ด้วยเหรอ เออ...แปลกดี นี่ลายมือ ใช่มั้ยเนี่ย

เนี่ยแหล่ะค่ะ ลังขยะของข้าน้อย นี่ยังมีของอีกเยอะเลยค่ะ เพราะมีอีกหลายลังเลยอ่ะ อิ อิ อิ ไว้วันหลังนะคะจะมารื้อลังอีกค่ะ